صـدای سـخن عشـق

در حکایت صرفاً به بیان حالات و صفات بیرونی بازیگران توجه شده است و حالات درونی و ذهنی بازیگران نادیده گرفته شده است.

توصیف‌ها در حکایت بسیار جزیی و الکن است.

زبان قصه‌های عامیانه زبان ادبی نیست

بسیاری از قصه‌های عامیانه که نوعی حکایت به شمار می‌آیند به صورت شفاهی انتقال یافته‌اند، در ایران قصه‌پردازی و نقل حکایت از دیرباز مرسوم بوده، بسیاری از ویژگی‌های ذکر شده را می‌توان در نمونه‌های زیبایی از حکایت‌های مثنوی معنوی، کلیله و دمنه، هفت پیکر، خسرو و شیرین و ... البته با زبان و پرداختی ادبی دید. صادق هدایت برخی از حکایت‌ها و قصه‌های عامیانه را جمع‌آوری کرد، پس از او کسانی در این راه کوشش‌هایی نمودند، از جمله علی اشرف درویشیان. حکایات سید اشرف الدین گیلانی در مجموعه "گلزار ادبی". یکی از بهترین نمونه های حکایت در زبان فارسی را می‌توان در هزار و یک شب دید به گونه یی که در شرق و غرب بسیاری به تحقیق درباره هزارویک شب پرداخته اند. در ایران هم افرادی به این امر مشغول بوده و هستند، از جمله:محمدابراهیم اقلیدی (هزار و یک شب - دنیای قصه گویی)، بهرام بیضایی (ریشه یابی درخت کهن)، جلال ستاری (افسون شهرزاد) و نغمه ثمینی (کتاب عشق و شعبده).