احمد عزیزی

یاس بوی مهربانی می‌دهـــــــــد                   عطر دوران جوانی می‌دهــــــــد

یاس ها یادآور  پروانه‌انــــــــــــد                     یاس ها پیغمبران خــــــــــانه‌اند

 یاس ما را رو به پاكـــــــی می‌برد                   رو به عشقی اشتراكــــی می‌برد

یاس در هرجا نوید آشـــتی‌ است                   یاس دامان سپید آشـــــتی‌ است

در شبان ما كه شد خورشید؟ یاس              بر لبان ما كه می‌خنـــــدید؟ یاس

یاس یك شب را گل ایوان ماسـت                    یاس تنها یك سحر مهمان ماست

بعد  روی صبح پرپر می‌شــــــــود                    راهی شبهای دیگر می‌شــــــــود

یاس مثل عطر پاك نیّت اســــــت                 یاس استنشاق معصـــومیّت است

یاس را آیینه‌ها رو كرده‌انــــــــد                       یاس را پیغمبران بوییــــــــده‌اند

یاس بوی حوض كوثر می‌دهـــــد                      عطر اخلاق پیمبر  می‌دهـــــــــد

حضرت زهرا دلش از یــــاس بود                      دانه‌های اشكش از الماس بــــود