زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست                 یپرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست 
نرگسـش عربده جوی و لبش افسوس کنان                                          نیم شب دوش به بالین من آمد، بنشست 
سر فـرا گوش من آورد به آواز حزین                                               گفت: ای عاشق دیرینه ی من، خوابت هست؟ 
عاشقی را که چنین باده ی شبگیـر دهند                                                    کافـر عشق بودگر نشود باده پرست 
برو ای زاهد و بر دردکشان خـرده مگیر                                          که ندادند جـز این تحفه به ما روز الست 
آن چه او ریخت به پیمانه ی ما، نوشیدیم                                                    اگر از خمر بهشت است وگر باده ی مست 

                                خنده ی جام می و زلف گره گیـر نگار 

                         ای بسا توبه که چون توبه ی حـافظ بشکست